Zo af en toe had ik al eens gehoord van ‘het nieuwe werken“, of HNW, zoals het populair wordt afgekort. Ik had er nooit serieus over nagedacht – het kleine bedrijf waar ik werkte, hield zich daar volgens mij toch niet mee bezig. We hadden het prima voor elkaar in ons kantoorgebouw.

Toen ineens de huurprijs omhoog ging, begon mijn baas her en der een paar mensen vragen te stellen. Hij kwam ook naar mij toe. Hij vroeg me of ik er moeite mee zou hebben een dag of twee per week vanuit mijn eigen huis te werken. Als hij dat bij een paar medewerkers kon regelen, kon hij een andere ruimte huren – een kleinere, goedkopere ruimte. Daarbovenop hoefde hij me ook geen reiskosten te betalen.

In eerste instantie wist ik niet wat ik ervan moest denken. Normaal gesproken was de autorit naar mijn werk het moment waarop ik in mijn hoofd een knop omzette; mijn gedachten gingen in die tijd van ‘thuis’ naar ‘werk’, zodat ik optimaal kon presteren. Zou me datzelfde wel lukken in de korte afstand tussen mijn keuken en mijn kantoortje? Mijn baas leek te denken van wel. Hij zei me dat hij de kantoorinrichting zou regelen voor thuis op kosten van de zaak en een headset om met mijn collega’s te praten. Dat zou me al helpen om wat meer een kantoorgevoel te krijgen.

Na een paar weken zat ik dus op mijn nieuwe bureaustoel. Kop koffie in mijn handen, draadloze headset op mijn hoofd (Jabra PRO 9470 – kan niet meer zonder) . Via Microsoft Lync overlegde ik wat met een collega (die ook vanuit thuis aan het werken was) over een nieuwe opdracht. Toen we zo tien minuten bezig waren, was ik al helemaal vergeten dat ik thuis zat. De knop ging om zonder dat ik in de gaten had en voor ik het wist, was de werkdag voorbij. Ik sloot mijn computer af en zocht mijn autosleutels. Pas nadat ik die vijf minuten aan het zoeken was, realiseerde ik me dat ik thuis was. Ik hoefde niet eens de file in! Met mijn telefoon stuurde ik mijn baas een tekstbericht. ‘Prachtig idee, dat nieuwe werken!’